آيا تاكنون به معنا و مفهوم اين عبارت كه «جهان امروز جهان ارتباطات است» انديشيده ايد؟
به نظر شما آيا منظور از ارتباط ظهور پديده هايى مانند: موبايل، اينترنت، ماهواره و فكس است؟ در اين وضعيت آيا بهتر آن نبود كه عصر كنونى را «عصر مخابرات» مى ناميدند؟
واقعيتى است كه مفهوم ارتباط در هزاره سوم بسيار گسترده تر از گفته هاى بالا است. ظهور و بروز پديده هاى الكترونيكى و مخابراتى فقط عاملى است كه ثابت مى كند، در جهان امروز ما بيش از هر چيز نيازمند ارتباط هستيم.
ترديدى نيست كه وجود امكانات پيشرفته ارتباطى سبب افزايش سرعت امور شده است. امروزه ميليون ها نامه در سراسر جهان در عرض چند دقيقه ارسال مى شود، هزاران تماس در عرض چند ساعت برقرار مى شود، مردم در هر جاى جهان كه باشند با فشار يك دكمه مى توانند با هم ارتباط برقرار كنند، امور پشت سر هم به شما ارجاع مى شود و شما در هر لحظه بايد چندين تصميم بگيريد.
به نظر مى رسد يك نكته مهم از قلم افتاده است: شما براى اداره اين همه امور آماده نشده ايد! متأسفانه بيشتر ما همگام با رشد فناورى، از نظر مهارت هاى ارتباطى به قدر كافى رشد نمى كنيم.
رايانه منزل ما، فناورى ماهواره اى ما، سيستم هاى مخابراتى ما، چارت هاى تشكيلاتى اداره ما، همه به سرعت تغيير مى كنند، اما ما همانى هستيم كه قبلاً بوديم، نه تغييرى و نه توسعه اى... تمام اين ها به اين دليل است كه تقريباً هيچ آموزشى در اين زمينه و رابطه، تدارك ديده نشده است.
در ادارات روزبه روز بر شمار كارمندانى كه از فناورى عقب مى مانند افزوده مى شود و در نتيجه ميزان ناكامى ها و شكست هاى حرفه اى بالا مى رود.
در جامعه روزبه روز بر تعداد افرادى كه از نظر ارتباطى با يكديگر درگير مى شوند، افزايش مى يابد. فشارهاى عصبى خواسته و ناخواسته همراه با هجوم تبليغات ما را آسوده نمى گذارند.
گاه مردم به دنبال چيزى هستند كه نمى دانند آن چيز چيست!
نخستين پيامد ارتباطات، مشكلات بين فردى است. از آن جا كه انسان موجودى ذاتاً اجتماعى است و براى ارضاى نيازهاى گوناگون خود به ديگران نياز دارد، بر اثر اين جدايى ها در معرض هجوم نيازهاى ارضا نشده قرار مى گيرد.پدران و مادران از لذت در كنار فرزند بودن محروم مى شوند.
فرزندان طعم واقعى زندگى با پدر و مادر را از خاطر مى برند.
همسران در حسرت يك رابطه صميمى تر به سر خواهند برد.
افراد مجرد در رؤياى يافتن يك همدم مناسب فرصت هاى طلايى زندگى را از دست مى دهند.رؤسا مى كوشند تا بهره ورى سازمان خود را بالا ببرند و از اين رو به اهداف بلند پروازانه خود جامه عمل بپوشانند، اما نمى توانند نيروى انسانى خود را ترغيب كنند.متقابلاً كارمندان نيز از تمام مساعى خود جهت رشد و تعالى و ترقى استفاده مى كنند، اما نمى دانند چگونه حمايت مديران خود را جلب نمايند.فروشندگان و صاحبان حرف و مشاغل از عدم فروش مطلوب گلايه دارند.و تمامى اين ها به يك معنا است: احساس ناكامى و نارضايتى گويى در عصر ارتباط بزرگ ترين مشكل انسان همان ارتباط است. شما براى زيستن در اين عصر نيازمند فراگيرى روش هاى برقرارى ارتباط موفق و چگونه زيستن هستيد روشن تر اين كه ارتباط براى برقرار كردن ارتباط خود علم نوين و تا حدودى ناشناخته است.
مريم دليران

فرزندانتان را درك كنيد
رابطه داشتن فقط در صحبت كردن خلاصه نمى شود، فرزندان شما حرف هاى شما را خوب مى فهمند، اما آيا شما هم مى دانيد كه آن ها چه مى خواهند به شما بگويند؟ براى داشتن يك رابطه واقعى، بايد افكار، نظرات و احساسات از مغزى به مغز ديگر منتقل شوند. اگر عشق و محبت، قلب خوشبختى باشد، رابطه، روح آن است. وقتى زن و شوهرى با يكديگر رابطه اى صميمى نداشته باشند، مشكلاتشان آغاز مى شود و وقتى چنين اتفاقى بين والدين و فرزندان بيفتد، مشكل دوچندان خواهد شد.
عاقبت انديش باشيد
رابطه بين والدين و فرزندان فراز و نشيب هاى زيادى دارد، البته نه وقتى كه فرزندان، خردسال و كودك هستند، بلكه در دوران نوجوانى آن ها اين مشكل پيش مى آيد. اين واقعيتى است كه والدين بايد آن را بپذيرند.
بنابراين نبايد انتظار داشت وقتى سال هاى كودكى فرزند بدون هيچ مشكلى گذشت، دوران نوجوانى هم به همين منوال بگذرد، اما اگر يك رابطه خوب و صميمى بين فرزند نوجوان و والدينش وجود داشته باشد، مشكل چندانى پيش نمى آيد. وجود يك رابطه صميمى خيلى از مشكلات موجود را از بين مى برد و يا لااقل آن ها را محدود مى كند. بنابراين والدين بايد در اين باره چاره انديشى كنند.
چيزهاى زيادى براى برقرارى يك رابطه خوب بين اعضاى خانواده وجود دارد. اين رابطه صميمى ابتدا بين زن و شوهر شكل مى گيرد و بعدها بين فرزندان، پدر و مادر و خواهر و برادر شكل مى گيرد، بنابراين والدين بايد در ايجاد پايه و اساس محكم يك رابطه خوب و صميمى بين اعضاى خانواده بكوشند. پيش از آن كه يك نوزاد بتواند معنى كلمات را درك كند، مى تواند معناى امنيت و محبت والدينش را بفهمد و با افزايش تعداد فرزندان اين رابطه صميمى در بين اعضاى خانواده تثبيت خواهد شد. بنابراين براى ايجاد يك فضاى پر از صفا و صميميت پدر و مادر بايد عاقبت انديش باشند.
فرزندتان را تشويق كنيد تا افكار و احساسات خود را بيان كند
يك ضرب المثل قديمى مى گويد: «كودكان براى ديدن ساخته شده اند نه براى شنيدن.» اين گفته در بسيارى از مواقع درست است. نبايد از كودكان انتظار داشته باشيم كه مسايل را همانند بزرگ ترها درك كنند. براى يك كودك يك اتفاق فقط چيزى براى تماشا و ديدن است. گاهى اوقات كودك چنان در مساله اى غرق مى شود كه محيط اطرافش را پاك فراموش مى كند. مثلاً با هيجان وارد اتاق مى شود تا داستان و ماجرايى را براى پدر و مادرش تعريف كند و گاهى اوقات واكنش پدر و مادرش چندان خوب نيست و مثلاً به او مى گويند «ساكت باش!» و با اين حرف تمام هيجان كودك فروكش مى كند. در اين مواقع چرا پدر و مادر فكر نمى كنند كه اين پرگويى هاى بچگانه مى خواهد مساله مهمى را به آن ها بگويد؟
مطمئن باشيد شنيدن همين حرف هاى به ظاهر بى اهميت كودكان باعث مى شود كه كودك به شما اعتماد كند و ياد بگيرد حرف هاى دلش را به شما بگويد.
ادب و احترام به ايجاد يك رابطه خوب كمك مى كند. والدين بايد در اين زمينه نمونه و مثال خوبى براى فرزندانشان باشند و حتى گاهى لازم است در آموختن ادب و احترام سخت گيرى شود. گاهى اوقات كودكان عادت كرده اند كه حرف ديگران را قطع كنند و وسط حرف آن ها بپرند و يا حرف هايى بى ادبانه بر زبان بياورند و بدتر آنكه ديگران را مسخره كنند. تكرار اين حركات و كارهاى زشت باعث شكل گرفتن يك شخصيت بى ادب و بى نزاكت در فرزندان مى شود. پس اگر امشب كلمه يا حركت زشت و بى ادبانه اى از كودك تان مشاهده كرديد، همين امشب اين اشتباهش را به او گوشزد كنيد كه فردا دير است و البته پيش از آن به علت اين رفتار كودكتان پى ببريد.
والدين بايد در تربيت فرزندانشان صبور و خوددار باشند. معمولاً كودكان به بى نظمى و اغتشاش گرايش دارند. آن ها خيلى راحت حرف بزرگ ترها را قطع مى كنند تا حرف خودشان را بزنند و نظرشان را ابراز كنند. در اين مواقع بيشتر والدين به تندى با كودكانشان برخورد مى كنند، اما بهتر است اول به حرف كودك خوب گوش داد و بعد به آرامى به آن ها گوشزد كرد كه قطع كردن حرف ديگران كار خوبى نيست و بايد مثل خود شما منتظر بمانند كه حرف طرف كاملاً تمام شود. همه شما دوست داريد كه فرزندانتان با شما مشورت كنند و از پند و راهنمايى هاى شما برخوردار شوند. بنابراين آن ها را به اين كار تشويق كنيد و به آن ها نشان بدهيد كه شما هم مثل آن ها به راهنمايى در زندگى احتياج داريد.
سال هاى گذر از دوران كودكى به دوران نوجوانى
نوجوانى دوران زودگذر است، دورانى كه پسر و دخترتان نه ديگر كودك است و نه هنوز بالغ. بدن آن ها تغيير مى كند و اين تغييرات بر روى احساسات شان تاثير مى گذارد. نيازها و مشكلات يك نوجوان همانى نيستند كه چند سال پيش با آن روبه رو بودند. بنابراين والدين بايد خود را با اين شرايط جديد وفق دهند، يك نوجوان بيش از زمان كودكى دوست دارد كه به حرف ها و درددل هايش گوش داده شود.