حرف هاى عجيب «بن همام» و...
درست در شرايطى كه تيم ملى فوتبال بحرين حتى نمى تواند از امتياز مسابقه خانگى سود جويد و به دست ترينيداد در مرحله پلى اف جام جهانى ۲۰۰۶ حذف مى شود و ايران در اغلب مسابقات اخير خود زيبا بازى نكرده است و عربستان هم چنگى به دل نزده و ژاپن و كره به رغم برخى درخشش ها نوسان هاى زيادى داشته اند، محمد بن همام رييس قطرى كنفدراسيون فوتبال آسيا در يك اظهارنظر عجيب گفته است كه سهميه فعلى قاره كهن در دور نهايى جام هاى جهانى كم است و ابراز اميدوارى كرده كه نمايش ۴ نماينده آسيا در جام ۲۰۰۶ به گونه اى باشد كه به خودى خود بزرگترين دليل براى افزايش اين سهميه تلقى شود و به چنان وسيله اى تبديل گردد.
حرف هاى بن همام در شرايطى ادا مى شود كه آسيا در حال حاضر ۴ سهميه ثابت و يك سهميه مشروط دارد و اگر اين قاره به سهميه دوم (مشروط) دست نيافته، به اين خاطر است كه در ديدارهاى پلى اف همان طور كه پيش تر گفتيم بحرين در برابر ترينيداد كم آورد و درغير اين صورت اينك آسيا ۵ تيم در «آلمان ۲۰۰۶» داشت.
ظرفيت و توان آسيا
يك نگاه ساده نيز به ما مى گويد كه حتى ۴ سهميه هم براى فوتبال آسيا در جام هاى جهانى زياد است، زيرا كلاس و ظرفيت و توان اين قاره هنوز به يك سطح چشمگير نمى رسد. وقتى در اروپا امثال ايرلند جنوبى، تركيه، بلغارستان، يونان، مجارستان، اسلواكى، دانمارك و اسلوونى صعود نمى كنند و برخى حتى به پلى اف هم نمى رسند و همين وضعيت در امريكاى جنوبى گريبان شيلى، اروگوئه و پرو را مى گيرد و در آفريقا كامرون و نيجريه و آفريقاى جنوبى برجاى مى مانند، چگونه مى توان مدعى شد كه ۵/۴ سهميه براى آسيا كم است؟ حتى با اين كه قرار است استراليا هم از اين پس وارد عرصه آسيا شود و در رقابت هاى اين قاره شركت كند، باز هم نمى توان براساس آن سهميه ساير آسيايى ها را كم شمرد و گفت چون يك اقيانوسيه اى قوى جاى آسيايى ها را تنگ كرده، پس يك سهميه به قاره كهن اضافه شود. به خصوص كه پس از آن آمدن استراليايى ها آن ها لااقل از ديد ورزشى بخشى از آسيا تلقى خواهند شد و نه ميهمانى موقتى كه وجودشان يك حالت و معادلات جديدى را بطلبد.
كارى غيرممكن
شايد راه پيشنهادى بن همام براى اضافه شدن بر سهميه آسيا، طريق بدى نباشد. او مى گويد درخشش ۴ تيم قاره كهن در «آلمان» به خودى خود اين امر را بيشتر لازم خواهد ساخت اما همه مى دانند كه تكرار دستاوردهاى عظيم سال ۲۰۰۲ آسيا (و بهتر بگوييم كره جنوبى) در جام جهانى ۲۰۰۶ تقريباً غيرممكن و احتمال آن نزديك به صفر است و اگر قرعه يارى نكند، چه بسا هيچ يك از آسيايى ها از گروه شان بالا نيايند.
فوتبال آسيا زمانى قوى تر مى شود كه در راه آموزش پيگير باشد و ثابت قدم نشان بدهد. اين كه در آستانه جام جهانى بروند و يك گاس هيدينگ را بياورند و فقط براى يك دوره كوتاه مدت به طور جدى و وسيع كار كنند، چاره كار نيست. بايد هميشه و در همه حال و با اهداف درازمدت كار كرد و از هيچ چيز غافل نماند و اين كارى است كه احساس مى كنيم گاهى حتى از كره و ژاپن هم سر نمى زند چه برسد به ما كه اغلب ديمى كار مى كنيم.
اگر قياسى در كار باشد
پيشنهاد بن همام اگر احساسات «ملى گرايانه و قاره دوستى» خود را ناديده بگيريم، پيشنهادى غيراصولى در زمانى نامناسب است. بله ما هم مى دانيم كه در بازى هاى تداركاتى اخير كره جنوبى بر صربستان و ژاپن بر آنگولا چيره شده اند و مردان ژاپن حتى در جام كنفدراسيون ها حضورى شايسته داشته اند، اما اگر سطح و كلاس بازى قاره ها با يكديگر قياس شود و در نظر بگيريم كه در ميان غايبان جام جهانى ۲۰۰۶روسيه و اسكاتلند هم ديده مى شوند،
نمى توانيم درخواست فوق را منطقى بشمريم و قدمى در راه برقرارى عدالت بيانگاريم. در چنين كفه ترازو و سطح موازنه اى كه آن قدرها هم نامنصفانه نيست، حتى ۴ سهميه نيز براى آسيا زياد است.