محمدرضا هاديلو
در حكايات آمده كه سال ها قبل حاكمى(پادشاه) بوده كه الاغى داشته و آن را بسيار دوست مى داشته يك روز صبح كه حاكم از خواب برمى خيزد و به حياط كاخ مى رود، مى بيند در طويله باز است و از الاغ خبرى نيست.
فرياد برمى آورد و در آنى تمام خانواده و نگهبانان و خدمتگزاران گردهم مى آيند تا مقصر را پيدا كنند.
حاكم مى گويد مقصر نگهبانان هستند كه در حياط كاخ را باز گذاشته اند …. نگهبانان مى گويند تقصير خدمتگزاران است كه هنگامى كه براى الاغ علوفه بردند در طويله را نبسته اند …
خدمتگزاران مى گويند مقصر پسر حاكم(وليعهد) است، زيرا او آخرين نفرى بود كه سوار بر الاغ وارد كاخ شده و پس از بردن الاغ به طويله آن را نبسته است ….
پسر حاكم مى گويد تقصير مادرم(ملكه) است، چون به محض وارد شدن من به حياط كاخ به تكرار فرياد زد كه عزيزم بيا عصرانه بخوريم و من عجله كردم و …
ملكه مى گويد مقصر خود حاكم است زيرا وقتى آخر شب و قبل از خواب براى رفع حاجت به حياط رفته، سرى به الاغ محبوبش نزده تا ببيند در چه حاليست …
هر كس حرفى مى زد و ديگرى را مقصر مى دانست و انگشت اتهام به هر سمتى مى گشت و … تا اينكه پسر يكى از رعاياى كاخ گفت: به نظر شما آقا دزده كه اومده الاغ رو برده هم تقصير داره؟!!
استقلال باخت، خيلى بد باخت، هم نتيجه را و هم رفتار حرفه اى را. در اين نوشتار قصد بر اين نيست كه يك بار ديگر اتفاقات روز جمعه را بازگو كنيم كه زياد شنيده ايم، بلكه فيروز، ناصر، استقلال، مديرانش و رفتار حرفه اى! آنان را زير ذره بين قرار مى دهيم تا كمى بهتر ديده شوند.
استقلال، ناصر
ناصر حجازى آمد، مردم هر روز شاهد انفجارهاى عظيمى بودند كه رسانه ها اعلام مى كردند اين صداهاى بمب هايى است كه حاجى منفجر مى كند؛ بمب بياتى نيا، بمب برهانى، بمب شفيعى و … استقلال شروع كرد و وحشتناك هم شروع كرد.
حاجى چيزى از ارادات خود نسبت به ناصرخان نمى كاست، نظر هيچ كس مهم نبود، پيشكسوتان، كارشناسان، مديران و حتى عناصر بى ارزشى مثل تماشاگران ….
ناصر مى باخت اما استعفا نمى داد چون در اين صورت لطمات مالى سختى متحمل مى شد. مى مانم به هر قيمتى كه چون پولم را مى خواهم ….
فيروز، ناصر، استقلال
فيروز كريمى به استقلال پيوست و به عشق وصل يار چه مشقت ها كه نكشيد. ناصر مسووليت هاى ديگرى گرفت تا قرارداد و حقوقش پابرجا بماند! فيروز گفت بعد از ۲۰ تمرين به منچستر هم نمى بازيم. آنها باختند و بد باختند و فيروز دست به كارى انتحارى زد … اما سوالاتى كه در افكار هر فوتبالدوستى نقش بسته را چه كسانى پاسخ خواهند داد.
* فيروز خان بعد از باخت مقابل صنعت نفت چند بازيكن را در مقابل تماشاگران تنبيه كرد و به درخواست آنان وحيد طالب لو هم مورد غضب قرار گرفت. اين رفتار فيروز خان يعنى بازيكن مشكل دارد و مربى اشتباهى نكرده؟
اگر شما هيچ كاره هستيد پس چرا به استقلال آمديد؟ مگر ناصرخان بد مى باخت؟
آيا يك مربى نمى داند بازيكنانش در چه وضعيت روحى و بدنى قرار دارند؟
اگر بازيكنان ذخيره ات آماده نبودند چرا به زمين فرستادى؟ و اصلا چرا بازيكنان آماده نيستند؟ پس تمرينات شما و بدنساز و پزشك و مدير فنى و دستياران و كمك مربيان و مديران و مديرعامل و … چه نقشى در باخت داشتند؟
اگر مى خواهيد بگوييد تيم را شما نبسته ايد و تنها ۳ هفته است كه در كادر مربيان آن قرار گرفته ايد پس چطور از اين تيم برد مى خواهيد؟ برد حق شماست اما باخت مال بچه ها؟
* مربى بزرگ با مربى موفق فرق مى كند و شما نشان داديد كه مربى بزرگى نيستيد زيرا يك مربى موفق نتايج خوبى مى گيرد اما يك مربى بزرگ، مرد لحظات سخت است كه با اين حساب شما ـ حداقل در استقلال تهران ـ مربى موفقى هم نبوده ايد.
* اگر شما به احترام تماشاگران به خاطر يك باخت بازيكنان تيم را تحقير مى كنيد پس به احترام آنها بعد از سه باخت استقلال را رها كنيد.
* فيروزخان! براى آوردن تك تك اين بازيكنان بمب ها تركيده و انفجارها صورت گرفته، كسى كه خودش تيم را بسته به بن بست رسيده حال شما چطور مى  خواهيد با تيم يك نفر ديگر به موفقيت برسيد واگر فكر مى كنيد اين توانايى را داريد، بدانيد كه اين ره به تركستان است.
* بازيكنان فيكس شما سرشار از اشتباه بودند، منصوريان، مجيدى، نوازى و … و شما فقط چند بازيكن ذخيره تان را تحقير كرديد كه اگر انتظار شما از اينها تا اين حد بالا بود چرا آنان را از ابتدا در تركيب قرار نداديد؟
* فيروز خان! نيمه دوم، نيمه مربيان است و شما نيمه خودتان را باخته ايد و حالا با شلوغ كردن و سر و صدا به دنبال گمراه كردن منتقدانتان هستيد، اگر تعويض نوازى در بازى با ذوب آهن را تعويض طلايى ناميدند و شما بادى به غبغب انداختيد و پيروزى را به نام خودتان و تعويض متفكرانه!! و با تدبيرتان ثبت كرديد نه به نام محمد نوازى، حالا هم مشكلات را گردن بگيريد و درمان تيم را در جاى ديگرى تدبير كنيد.
* همگان به خوبى مى دانستند كه شما نمى توانيد براى استقلال كارى كنيد زيرا از هيچ مربى اى انتظار موفقيت با تيمى كه خودش نبسته نمى رود و حضور شما در استقلال فقط براى وارد كردن يك شوك روانى و بالا بردن روحيه تيم بود كه هيهات ذره اى روحيه هم كه باقيمانده بود را ويران كرديد.حالا شما هستيد و چند نور چشمى و انبوهى بازيكن دلشكسته و بى روحيه و ترسو كه مبادا بعد از هر باخت … و يك مديرفنى كه مثل كوه پشت شما ايستاده و يك مديرعامل كه مثل كوه پشت مديرفنى پنهان شده و ….
درد استقلال، درد مديريت است وگرنه صمد مرفاوى بيچاره بدون بمب و ستاره و ميليارد ميليارد هزينه نتايج خوبى مى گرفت.