حسين يوسف زمانى
همه مى دانند كه جامعه موسيقى ايران برخلاف كشورهاى ديگر از بسيارى حقوق مادى و معنوى خود كه در راس آن قانون كپى رايت قرار دارد محروم است، موسيقى از نظر تاثيرگذارى مثبت سرآمد هنرهاى هفتگانه است و به همين دليل در كليه شوون جوامع حضورى مستمر و ملموس دارد، در جنگ، صلح ، سياست، اقتصاد، غم و شادى، آموزش و پرورش، دارو و درمان، حتى رشد و بارورى گياهان و درختان و حيوانات و. . . با اين اوصاف دست اندركاران و پديدآورندگان اين هنر شريف از آهنگسازان و شاعران و نوازندگان نسبت به هنرمندان عرصه هاى ديگر بى بهره ترين و محرومترين ها به شمار مى روند. بى توجهى و دست كم گرفتن موسيقى و موسيقيدان در گذشته ثمره اش معلوم شد و موسيقى ما كه زمانى افتخارآفرين ترين هنر اين مرز و بوم بود به ركودى خسته كننده و رخوت آور و درجا زدن در كوچه هاى بن بست دچار شده است، آيا زمان آن نرسيده كه مسئولين و كارگزاران موسيقى كشور واقع بينانه چشم و گوش خود را بگشايند و موسيقى فرهنگساز و اصحاب آن را بى پناه نگذارند؟ و آيا زمان آن نرسيده است براى ايجاد انگيزه و بروز خلاقيت بزرگتر و بيشتر هنرمندان اين عرصه به خود آيند و همان گونه كه به پهلوانان عرصه ورزش ارزش و احترام قائل هستند به قهرمانان و پديدآورندگان عرصه موسيقى ارزش و احترام بگذارند؟ امروزه هر فيلمى كه از تلويزيون پخش مى شود حتى فيلم هاى كم محتوا و نه چندان هنرى، اسامى تمام عوامل آن از سناريست وتهيه كننده، كارگردان، بازيگران ريز و درشت، فيلمبردار و صدا بردار و. . . زيرنويس مى شود و اين كار جاى بسى خوشحالى است كه ايرانى فرهنگمدار براى هر قشرى از جامعه اش احترام قائل است و اين كار پسنديده يعنى پاسخ دادن به خواسته هاى به حق مردم شريف و بينندگان ارجمند آن رسانه كه فيلمش را مى بينند. همانطور كه اشاره شد هنرمندان عرصه موسيقى به خاطر كم توقعى و عدم زياده طلبى هاى مادى، كمبودهاى مادى را تحمل مى كنند اما در مورد ناديده گرفتن جنبه هاى معنوى هنرى شان هيچ گونه تحملى ندارند چرا كه اينجا مسئله تخريب روحيه حساس و شكننده هنرمند پيش مى آيد. موضوعى كه باعث نوشتن اين يادداشت شد چيزى است كه صدها بار به تناوب از راديو و تلويزيون شنيده و ديده ام و روحيه حساسم را تخريب كرده است و آن نگفتن و ننوشتن شناسنامه يك اثر هنرى موسيقيايى و بى حرمتى و شكستن روحيه حساس آهنگساز و شاعر و ساير عوامل آن اثر و ناديده گرفتن خواسته شنوندگان وبينندگان آن اثر هنرى است كه مايلند پديدآورندگان آن را بشناسند، آيا گفتن يا نوشتن شناسنامه يك اثر موسيقايى خيلى مشكل و هزينه بردار است؟ مسلما جواب منفى است و چون جواب منفى است مى توان گفت هدف و منظور خاصى در كار است و آن جز شكستن روح و روان هنرمند چه چيزى مى تواند باشد، مگر نه اين است كه موسيقى فرهنگساز است؟ پس اگر اين نظريه درست است كه صد درصد درست است. شيوه برخورد با پديد آورندگان موسيقى اين گونه بايد باشد؟ آيا نتيجه و پيامد اين گونه برخوردها با هنرمندان مجرب و كار بلد، جز دلسردى و دلمردگى و كار نكردن و خانه نشينى چه ثمره اى دارد؟ در جواب بايد گفت هنرمندى كه مى تواند براى كشورش افتخار آفرين باشد به دليل بى توجهى مسئولين و تنگناهاى مالى جذب بازار مصرف موسيقى هاى بى محتوا و مبتذل مى شود كه از نظر مالى به صرفه تر است. اما نتيجه اى جز نابودى فرهنگ فاخر موسيقى ايران عزيز را در پى ندارد. من به آنهايى كه كار آهنگسازى را يا بلد نيستند يا خيلى ساده و سرسرى مى گيرند و يك شبه آهنگ خلق مى كنند كارى ندارم اما مى دانم آهنگسازان مسئول و متعهد به فرهنگ خودى براى خلق يك اثر هنرى ماهها و چه بسا سالها همراه انديشه و تفكر با خود در كلنجارهستند تا زايشى مبارك پديد آورند، به راستى و صادقانه مى گويم در نوشتن يك اثر موسيقايى متفكرانه هزارها و شايد ميليونها نت هاى گرد و سفيد و سياه و چنگ و دولاچنگ و سكوتها و ريتم ها علامت هاى گوناگون حضور دارند و اگر اغراق نباشد تمام اين علايمى كه گفتم با تك تك اعضا و جوارح و سلول هاى آهنگساز ارتباط مستقيم حسى دارند پس آگاه باشيد و بيش از اين روحيه آهنگساز و شاعر را تخريب نكنيد زيرا ادامه اين رويه پيامدى مخرب و وحشتناك براى فرهنگ و ادبيات درخشان و ديرينه ما دارد.
مهر

ابراهيم فياض
صدا و سيما در شرايطى لودگى را در جامعه ترويج مى كند كه ما با مشكلات زيادى همچون مسئوليت ناپذيرى در جوانانمان مواجه هستيم و مى خواهيم با آموزش، آنها را براى زندگى آينده بزرگتر بار بياوريم، ولى با اين شيوه فقط شخصيت او را كوچك مى شماريم و از او مى خواهيم مانند يك بچه زندگى كند. برنامه هايى مانند برنامه سه در چهار كه از تلويزيون پخش مى شود نوعى بيهوده گرى و لوده گرى را در جامعه ترويج مى دهد و جوان هايى را به تصوير مى كشند كه همه چيز را به سخره گرفته اند. متاسفانه اين سريال نه تنها جوانان را لوده نشان مى دهد كه پدر و مادرها را نيز به لودگى و مسخرگى كشانده است؛ پدر و مادرهايى كه فقط بلد هستند جيغ و داد كنند و بچه ها را هم به فرياد كشيدن وادارند، اصولا اين سريال به جز داد و فرياد چه چيزى به مردم ما ياد مى دهد؟ متاسفانه صدا و سيما جوانان ما را تا سنين بالا بچه نشان مى دهد، طنزهايى مانند سه در چهار و يا از جنس برنامه هاى قبلى مهران مديرى و... طنزهاى نوجوان پرور هستند كه لغو و بيهودگى را ترويج مى دهند و اين همان اتفاقى است كه در غرب ليبرال مانند آمريكا اتفاق افتاد كه جلوى رشد فكرى جوانان خود را مى گيرند. صدا و سيما از يك طرف فيلم هاى آمريكايى را نشان مى دهد كه در آن جوان غربى براى حل مشكلات زندگى اش بسيار پرتلاش ظاهر مى شود و از طرفى در برخى فيلم هاى داخلى، جوانان ايرانى را عارى از هرگونه رفتار عقلانى و منطقى نشان مى دهد، بعد هم از مخاطبان خود توقع دارد كه از فرهنگ منحط غربى دور باشند.

بيست و نهمين شماره نشريه انجمن سينماى انقلاب و دفاع مقدس ققنوس ويژه خرداد ۸۷ با پرونده فيلم فرزند صبح منتشر شد. شماره جديد ققنوس با يادداشتى درباره شهيد چمران در چند قاب آغاز مى شود و در ادامه مى پردازد به خاطراتى از آن شهيد و گزيده اى از سخنان و گفته هاى وى. مطلبى تحليلى در مقايسه شهيد چمران و چه گوارا، پرونده ناتمام يك فيلم چريكى، مقاله اى با عنوان سينما پل خرمشهر، دو يادداشت در اين خصوص و گزارش تصويرى از شهيد چمران مرد علم و عمل در بخشى ديگر از مطالب اين شماره منعكس شده است. پرونده اى براى فيلم سينمايى فرزند صبح در ادامه صفحات نشريه آمده با مطالبى چون گفتگوهايى با بهروز افخمى نويسنده و كارگردان و عبدالرضا اكبرى بازيگر نقش امام (ره)، ترسيم تصوير امام (ره) در سينما از نگاه محمدرضا شرف الدين، گفتگويى با پريوش نظريه بازيگر مجموعه سال سخت در خمين، يادداشتى از مجتبى راعى كارگردان اين مجموعه و نگاهى به سينماى كمدى - جنگى كه به كار اين ماهنامه پايان مى دهد. بيست و نهمين شماره نشريه انجمن سينماى انقلاب و دفاع مقدس ققنوس ويژه خرداد ۸۷ به صاحب امتيازى انجمن سينماى انقلاب و دفاع مقدس و مدير مسوولى محمدرضا شرف الدين در ۳۲ صفحه منتشر شده است.

از ژرف نگرى هاى امام نه تنها در قبال رژيم شاه بلكه با هر فرد و شخص و گروه و دسته اى كه با آنها برخورد مى كردند اين بود كه در اولين برخورد طرف را مى شناختند كه چه كاره است. من اين را از شهيد حاج آقا مصطفى شنيدم كه نقل مى كردند كه امام مى گويد وقتى گاهى كسى پيش من مى آيد تا دهن باز مى كند، هنوز حرفش تمام نشده مى فهمم كه اين چى مى خواهد بگويد و چه نقشه اى دارد و چه نتيجه اى مى خواهد از اين ملاقات با من بگيرد.